వలపు వుత్తర్వు

జాజుల జడివానలో నన్ను ఒంటరిగా వదిలేసి
వద్దు వద్దంటున్నా వినక వెళ్ళిపోతున్నప్పుడు
తడబాటుతోనో లేక గ్రహపాటునో నన్ను తగిలి
వెళ్ళలేక నడకాపి నన్ను చూసిన చూపు చాలు
నీవు నాతోనే ఉన్నావన్న ధీమాకది దస్తావేజు!!

కలువరేకుల వంటి కళ్ళలో కన్నీరొద్దని కసిరేసి  
కలిసిరాని కాలమే కదలిపోతుందని నీవన్నప్పుడు
విరబూసిన వెన్నెలో లేక మన్మధలీలో నిన్ను లేప
కరిగి కదిలిన నీ గుండె సవ్వడుల లయలు చాలు
నీ మదిని ఆక్రమించిన అధికారిణినన్న ముద్రకి!!

ముద్దమందారలా మురిపించ నీవు మీసం మెలేసి 
తొణక్క బెణక్క మనసు బిగపెట్టి బీసుకున్నప్పుడు    
మమతే మంచులా కరిగెనో లేక నీ మనసే మారెనో
పరుగున వచ్చి గట్టిగా నన్ను వాటేసుకున్నది చాలు 
నీ నా సంగమానికి త్రిలోక అంగీకార ఆమోదమని!!  
 

ఏడుపులేదు :)

రాత్రి ఏడవలేదెందుకో తెలిసింది 
నా వ్యధలన్నింటినీ మరచిపోయి 
నిబ్బర గుండెతో తల వాల్చేసి.. 
నిరాశ వీడి ఓర్పుని వాటేసుకుంటే 
కలిగిన నిశ్చింతతో  ఏడవలేదు!

ప్రేమ ప్రాంగణంలో పక్షిలా ఎగిరి 
అనురాగ తీపి ఫలాలని ఆరగించి 
పువ్వుల పరిమళాన్ని ముద్దాడి.. 
నిన్నటి కష్టాలకి రెక్కలు కట్టి వదిలి 
తేలికబడ్డ మనసుతో  ఏడవలేదు!

కన్నీటినే విత్తనాలుగా విసిరేసి
ఆనందాన్ని ఉద్యానవనంగా మలచి 
నవ్వుల్ని పన్నీరులా గుప్పిటతో చల్లి..
సంతోషాన్ని దుప్పటిగా పరచి పడుకుని
గాఢనిద్రలో ఏడుపురాక  ఏడవలేదు!

ఛలో యుద్ధం చేద్దాం..

అంతరంగాలను ఆలయంగా మార్చేద్దాం
ధ్వేషంతో కట్టబడ్డ గోడల్ని తొలగించేద్దాం!

శత్రువు పేరుని పలుమార్లు తలచి రాసి
మనసున దాగిన పగను చెరిపివేసేద్దాం!

రాత్రి రహస్యంగా ప్రతిగుమ్మం గొళ్ళెం వేసి
ఒకరికొకరం కాపలా ఉన్నామని చాటేద్దాం!

భయపడుతూ హోటల్ లో బసచేసే వారిని
ఇంటికి రమ్మని ఆహ్వానించి ఆతిధ్యమిద్దాం!

ధ్వేషించుకుని ధూషించుకున్నది చాలాపి
ఆనందం అందరికీ అందుబాట్లో ఉంచేద్దాం!

అందరిదీ ఒక్కబాటేనన్న భరోసాను ఇచ్చి
నమ్మకంగా దాన్ని నడిపే తివాచీ పరుద్దాం!

అప్పుడు ఆకాశంలో ఆగలేనన్న చంద్రుడ్ని
భువిపైనే మకామంటూ రప్పించి మెప్పిద్దాం!  

మోసం..

పరాయి వారిపై పిర్యాదు ఏం చేసేది
మన అనుకున్నవారే మనల్ని మోసగిస్తే
తెలిసిన ముఖమే ముఖాన్ని చాటేస్తే..

ఈ బేలకంటి కలల్ని ఎవరికి చూపేది
కళ్ళు తెరచి చూడగా కలలే మాయచేస్తే
పరిచయాలే పరాయివైపోయి పయనిస్తే..

వెలసిన నమ్మకానికి ఏరంగు పూసేది
రంగరించిన రంగులన్నీ ఆహ్లాదాన్ని విరిస్తే
మనసున దాగిన మనసుని ముక్కలుచేస్తే..

క్షణానికి ఒక మార్పుని ఎలా నమ్మేది
అనిశ్చల ఆత్రుతని నిలకడ బంధం అనేస్తే
నీతిని నిలబెట్టి నిలువుదోపిడీ చేసి ప్రశ్నిస్తే..

పాటించని ప్రవచనాలు ఎవరికి చెప్పేది
పాపం పుణ్యమని వచ్చిన వారిని గెంటేస్తే
మోసం చేత మరల మోసపోయి విచారిస్తే..      

నాలో నాతో..

శూన్యం కళ్ళలో నాట్యమాడుతుంటే
మనసు తనువు రెండూ నలుగుతుంటే
మానస కాల్పనిక ఊహా నేస్తమా..
ఒంటరి జీవితానికప్పుడు నీవే ఆసరాకా!


స్వచ్ఛంద పరమార్థమే తెలుసుకోక
స్వార్థాన్ని అవసానపట్టి సాధన చేయక 
సతమతం అవుతుంటే మేల్కొల్పి..
నా భుజస్కంధాలకు ఊతమే నీవుకా!


సత్కార్య సంకల్పమే చేయ నెంచితే 
నా మనోవికాస విశ్వాసమే సడలిపోతే
నన్నంటి ఉండి లోకంపోకడ తెలిపి..
కనులవెలుగై నడిపించి నాలో ఏకంకా! 

ప్రణయ ప్రకృతి

మేఘాలతో మెరుపులే ఊసులాడెనేమో 
చినుకులే ధారగా కురిసి చిందులేసెనే..

వలపు వాయిద్యాలై రాగాలు ఆలపించగా 

పులకరింతలే పురివిప్పి నాట్యమాడెనే..

మచ్చటించిన మాటలతో ఎదకొలనే తడవ

ఎత్తు నుండి పల్లానికి పరవశం పారెనే..  

మురిసే నీటిముత్యాలే మోముకి సొగసులద్ద

అలలై ఎగసే ఆనందం పెదవులపై తేలెనే..

ప్రసరించే కిరణపు కాంతిలో కళ్ళు మెరవ 

మైమరచి తనువే ఇంద్రధనస్సుగా వంగెనే..

ప్రకృతల్లిన పచ్చని పందిట్లో ప్రేమకు పెళ్ళవగా

నేల మట్టివాసనలతో కమ్మని విందు చేసెనే..

ఊరటించిన కొమ్మరెమ్మలు కోటిదీవెనలు ఇచ్చి

పువ్వులనే అక్షింతలుగా చల్లుతూ దీవించెనే..

ఆ రూపం..

నిత్యం తలపులతో మ్రోగేటి గుండె లయలు
తన్మయ నర్తనతో ప్రతిధ్వనించు మువ్వలు..
  
ఊహలు తుమ్మెదలై వదనాన్ని ముద్దాడగా 
చిరునవ్వు అధరాల తేనె జుర్రుకోక ఆగునా..

హృదయంలో వలపు ఉచ్ఛ్వాసై ఊపిరి పోయ 
మరో మదిలో సుగంధభరిత నిచ్ఛ్వాస ఛాయ.. 

సరసాలతో ఆలింగనమైన ప్రణయ సామ్రాజ్యం 
విడిపోని సుందర సుమధుర సువిశాల జగం..   

ప్రేమని కనురెప్పల్లో దాచుకున్న కలువపువ్వు 
వెన్నెలై లేని కోరికల్ని రెచ్చగొడుతుందా నవ్వు..

నవరసాలు ఉన్న అమాయక ముఖకవళికలు
ప్రతిజన్మ నీవేనని చేసుకుంటున్న ప్రమాణాలు..   

నేరం..

వాహ్ వా...ఎంత అందమైన ఆత్మవంచన
కవితలని పద్యాలని పదాలు పేర్చి రాయడం
శవమై తనని తానే భుజాలపై మోసుకోవడం
అద్దాలంటి అక్షరాల్ని అమ్ముకోవాలన్న ఆశతో 
అందరూ అంధులున్న నగరంలో తిరగడం!!

పాడెకమ్మీల కర్రను వేణువుగా మలచి మీటి
శ్రావ్యమైన రాగాన్ని వినిపించాలి అనుకోవడం 
నిరాశ నిట్టూర్పులతో స్మశానమంతా నిండగా
చచ్చిన ఆశలకు ఊపిరి పోయ పూనుకోవడం 
వేదనలు పురివిప్పి నాట్యం చేస్తూ నవ్వుకోగా  
ఆనందకేళీ విలాసమే అదంటూ మురిసిపోవడం 
అంచనాల అంకురాలన్నీ చెదలుపట్టి కూలిపోగా  
అందమైన ఆలోచనలే ఆరోగ్యకరమని అల్లుకోడం 
గాయాలు సరసమని సలపరాన్ని మరీ పెంచగా    
కన్నీరు రానీయకంటూ నవ్వులో దాచుకోవడం!!
భావాల గొంతుపిసిగి ఆత్మహత్య చేసినంత పాపం   

మాతృ శోకం..

నా భారతమాత రోజూ రోధిస్తూనే ఉంటుంది
సాత్వి సీతమ్మ రోజూ అంగట్లో అమ్ముడౌతూ
కుంతీ మాత మాతృత్వం మనోవేదనపడుతూ
రాధ భక్తి భాగవతాన్ని బేరీజు వేసి నవ్వుతూ
మనుషుల మానవత్వం మంటగలిస్తే చూస్తూ..

నా దేశం శిరస్సు దినదినం వాల్చేస్తూ ఉంది
యువత నిస్తేజమై విదేశాలకు వలస వెళుతూ
నీరుగారిన నిరుద్యోగులు సోమరులై తిరుగుతూ
అవిటిదైన పేదరికం దాహం తీర్చని కుంటుతూ
అగుపడ దిక్కుతోచని అభివృధ్ధి నింగిని చూస్తూ..

నా మాతృభూమి తనలోని మనల్ని ప్రశ్నిస్తుంది
మనం కలగన్న స్వాతంత్ర్యం ఇదా అనడుగుతూ
భగత్ సింగ్ ఇది కోరెనా ఉరితాడుకి వేలాడుతూ
సుభాష్ చంద్రబోస్ చెప్పెనా ఎటో మాయమౌతూ
లేక బాపూజీ నేర్పెనా హేరామని ప్రాణం విడుస్తూ..